මේ දිනවල රටේ වැඩියෙන්ම කතාබහට ලක්ව ඇති මාතෘකාව වන්නේ ශ්රී ලංකාවේ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්රාම වයස දීර්ඝ කිරීමේ යෝජනාවයි.
මෙම තීරණය ශ්රේෂ්ඨාධිකරණයේ ප්රධාන විනිසුරුවරයාට වාසිදායක වන පරිදි ගෙන එන බවට විපක්ෂය චෝදනා කරන අතර, පාලක පක්ෂය එය ප්රතික්ෂේප කරමින් කියන්නේ නීතියට බිය වන පිරිස් දේශපාලනික ප්රචාර ගෙන යන බවයි.
දෙපාර්ශවයේම තර්ක කෙසේ තිබුණත්, මේ ප්රශ්නයේ හරය දේශපාලනය නොව අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයයි.
රටක අවසාන සාධාරණත්වය අපේක්ෂා කළ හැකි ස්ථානය අධිකරණයයි. එහෙත් විනිසුරුවරුන් සම්බන්ධ ප්රතිලාභ හෝ සේවා කාලය පිළිබඳ තීරණවලින් අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳ සැකයක් හෝ ජනතාව තුළ ඇති වුවහොත්, එයම අධිකරණය කෙරෙහි තිබෙන මහජන විශ්වාසයට බලපෑමක් විය හැකිය.
අද බොහෝ නීතිඥවරුන් සහ නීති ක්ෂේත්රයේ වෘත්තිකයන් මෙම යෝජනාවට විරුද්ධ වන්නේද එම හේතුව නිසාය. අධිකරණය ස්වාධීනව පෙනීම පමණක් නොව, ස්වාධීන බවට ජනතාව විශ්වාස කිරීමද ප්රජාතන්ත්රවාදයට අත්යවශ්යය.
තවත් ප්රශ්නයක් වන්නේ, තරුණ නායකත්වය ගැන කතා කළ ආණ්ඩුවක් අද නව පරපුරට අවස්ථා විවෘත කිරීම වෙනුවට ඉහළ තනතුරු තවදුරටත් දීර්ඝ කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ ඇයි යන්නයි. විශ්රාම වයස දිගු කළහොත්, ඊළඟ පරපුරේ සුදුසු විනිසුරුවරුන්ගේ උසස්වීම් සහ නායකත්ව අවස්ථා ප්රමාද වීමේ අවදානමක් තිබේ.
එමෙන්ම, අධිකරණ පද්ධතියේ සැබෑ ගැටලු වන්නේ විනිසුරුවරුන්ගේ හිඟය, කාර්ය මණ්ඩල හිඟය, යටිතල පහසුකම් ප්රමාණවත් නොවීම සහ නඩු ගොඩගැසීමයි. මෙම ගැටලු නොවිසඳා විශ්රාම වයස පමණක් දීර්ඝ කිරීමෙන් නඩු කඩිනම් වශයෙන් අවසන් වේද යන්න සාධාරණ ප්රශ්නයකි.
නව පරපුරේ විනිසුරුවරුන්ට නව නීතිමය ප්රවණතා, ඩිජිටල් තාක්ෂණය සහ නව අධිකරණ කළමනාකරණ ක්රමවේද හඳුන්වාදීමට වැඩි ඉඩක් තිබිය හැකිය. එම අවස්ථා ප්රමාද කිරීම අනාගතයේ අධිකරණයේ නවීකරණයටද බලපෑ හැකිය.
අවසානයේ, මෙම යෝජනාව පිළිබඳ තීරණය නීතිමය වශයෙන් පාර්ලිමේන්තුව සතු වුවද, එය ප්රජාතන්ත්රවාදයට, අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට සහ ජනතා විශ්වාසයට ගැළපේද යන්න තීරණය කරන්නේ අවසානයේ ජනතාවයි…
✍️ ….. ශ්යාමා නිල්මිණි
