දිල්ලි සිසුන්ට එල්ල වූ පොලිස් පහරදීම් සහ NEET ප්රශ්න පත්ර හොරෙන් පිටවීම වැනි දූෂණ හමුවේ, තරුණ පරපුර (කැරපොත්තා ජනතා පක්ෂය) දැක්වූ විරෝධතා ඇගයීමට ලක් කෙරේ. හින්දු-මුස්ලිම් භේදයකින් තොරව තරුණයන් වත්මන් පාලන තන්ත්රයේ ෆැසිස්ට් ක්රියාකලාපයට එරෙහිව නැගී සිටින අතර, මෙය ආයතනික දූෂණයට එරෙහි පුළුල් ජනතා අරගලයක ආරම්භයක් ලෙස ඇය මේම ලිපිය හරහා පවසයි.
සියලුම මිනිසුන් සදාකාලිකවම මුලාවේ දැමිය හැකිද? බිලියන එකහමාරක ජනගහනයකින් යුත් මහා දේශයක්, පණ නැති මළ සිරුරක් මෙන් සදාතනිකවම ඇදගෙන යා හැකිද? එය කිසිසේත්ම කළ නොහැක්කකි. නොහික්මුණු කැරපොත්තන් දැන් වීදි බැස ඔබ මොබ සැරිසරමින් සිටිති.මෝදී පරිස්සමින් බලා සිටියි…
වසර ගණනාවකට පසු, සියලු බලාපොරොත්තු සුන් වී අඳුර වෙලාගත් මොහොතක ඔවුහු පෙරට පැමිණියහ. තරුණ කැරපොත්තෝ වැසි දිය මතින් නැගී එමින් සිටිති. ඔවුහු වනාහි උද්දච්ච විනිසුරුවරයෙකු සහ විහිළුවක් අතර සිදු වූ අශුද්ධ සංසර්ගයෙන් ජනිත වූ සාහසික දරුවෝ වෙති…
සමහර රැකියා අවස්ථා අහිමි තරුණ ඉන්දියානුවන් කැරපොත්තන් ලෙස හඳුන්වමින්, ඉන්දියාවේ අගවිනිසුරු සූරිය කාන්ත් විසින් කරන ලද උඩඟු මෙන්ම නින්දිත ප්රකාශයට ප්රතිචාර වශයෙන්, බොස්ටන්හි ජීවත් වන ශිෂ්යයෙකු වන අභිජිත් දිප්කේ ඉන්ස්ටග්රෑම් හි මෙසේ සටහනක් තැබීය:
“සියලුම කැරපොත්තන් එකට එක් වුවහොත් කුමක් සිදුවේද?”
මිලියන සංඛ්යාත ජනතාවක් ඊට ප්රතිචාර දැක්වූහ. ‘කැරපොත්තා ජනතා පක්ෂය’ (Cockroach Janta Party) බිහි වූයේ එලෙසිනි. දිප්කේ කැරපොත්තන්ගේ මායාකාරී නළාකරුවා බවට පත් විය. එහි පළමු ඉල්ලීම වූයේ ප්රසිද්ධ විභාග ප්රශ්න පත්ර නිරන්තරයෙන් හොරෙන් පිටවන,දූෂිත මෙන්ම ජරාජීර්ණ වූ අමාත්යාංශයක් මුදුනේ අහංකාර ලෙස වැජඹෙන අධ්යාපන අමාත්ය ධර්මේන්ද්ර ප්රධාන්ගේ ඉල්ලා අස්වීමයි. විපක්ෂයට අනුව 2014 වසරේ සිට මේ දක්වා එවැනි ප්රශ්න පත්ර කලින් පිටවීම් 152ක් පමණ සිදුව තිබේ.
මෙම ප්රශ්න පත්ර හොරෙන් පිටවීම නිසා වසර ගණනාවක් තිස්සේ මෙම විභාග සඳහා දිවා රෑ වෙහෙස වූ මිලියන සංඛ්යාත තරුණ තරුණියන්ගේ ජීවිත අළු ධූවීලි වී ගිය අතර, ඔවුන්ගෙන් සමහරෙකුගේ දෙමාපියන්ට තම දරුවන්ගේ අධ්යාපනය වෙනුවෙන් සහ විභාගයට පෙනී සිටීමේ අයිතිය උදෙසා ගාස්තු ගෙවීමට තමන් සතු එකම ඉඩම හෝ නිවස පවා විකිණීමට සිදු විය. මෙය වනාහි නීත්යානුකූල කප්පම් ගැනීමේ නවතම ම්ලේච්ඡ ක්රමයකි. මෑතකදී ජාතික සුදුසුකම් සහ ප්රවේශ විභාගයේ (NEET) ප්රශ්න පත්රය හොරෙන් පිට වීමෙන් පසුව, දැඩි සිත් තැවුලට හා අසරණභාවයට පත් වූ සිසුන් 12 දෙනෙකු සියදිවි නසාගෙන මියගියහ.
කැරපොත්තන්ගේ කෝපය අන්තර්ජාලය කැළඹූ මහා සුනාමියක් දක්වා වර්ධනය වෙද්දී, දිප්කේ ජුනි 6 වන දින බොස්ටන් සිට ආපසු පැමිණ, ගුවන් තොටුපළේ සිට කෙලින්ම දිල්ලියේ සුප්රසිද්ධ විරෝධතා භූමියක් වන ජන්තාර් මන්තර් වෙත පිය නැගීය. ලඩාක්හි සුප්රසිද්ධ ක්රියාකාරිකයෙකු සහ අධ්යාපන ප්රතිසංස්කරණවාදියෙකු වන සෝනම් වැන්චුක් ද ඔහු සමඟ එකතු වී දින නියමයක් නොමැති උපවාසයක් ප්රකාශයට පත් කළේය. ඉන්දීය කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (විමුක්ති) ශිෂ්ය අංශය වන සමස්ත ඉන්දීය ශිෂ්ය සංගමයේ (AISA) සාමාජිකයන් වන නේහා බෝරා, මනිෂ් කුමාර්, ආමීන් අමිතෝෂ්, ඩැනිෂ් අලි, රිෂිකේෂ් සහ දීපක් යන විශ්වවිද්යාල සිසුන් හයදෙනා ද තමන් උපවාසයේ යෙදෙන බව ප්රකාශ කරමින් යාබද වේදිකාවක වාඩිලා ගත්හ. වෙනත් උප සහ ප්රධාන නගරවල ද විරෝධතා ලැව්ගින්නක් මෙන් පැතිර යන්නට විය.
උපවාසයේ යෙදී සිටි අයගේ තත්ත්වය අසාධ්ය වෙද්දී, අන්තර්ජාලය පුරා පිරී ඉතිරී ගිය තරුණ කැරපොත්තෝ සැබවින්ම ජන්තාර් මන්තර් වෙත ගලා එන්නට වූහ. කැරපොත්තා ජනතා පක්ෂය නිවේදනය කළේ, පාර්ලිමේන්තුවේ ආරම්භක සැසිය ආරම්භ වීමට නියමිතව තිබූ ජූලි 20 වැනිදා තමන් පාර්ලිමේන්තු මන්දිරය දෙසට මහා පාගමනකින් ඇදෙන බවයි. සැලසුම් කළ පාගමනට දින දෙකකට පෙර සෝනම් වැන්චුක්ව පොලිසිය විසින් වේදිකාවෙන් පැහැරගෙන ගොස්, මුලින්ම රජයේ රෝහලක ද, පසුව ඔහුගේ බිරිඳගේ බල කිරීම මත පෞද්ගලික රෝහලක ද රඳවා තබා ගන්නා ලදී. ඔහු තවමත් උපවාසයේ පසුවෙයි. පාගමන පැවැත්වෙන දිනය වූ ජූලි 20 වැනිදා උදෑසන, AISA සිසුන් ඔවුන්ගේ උපවාසය අවසන් කළහ.
කැරපොත්තෝ අගනුවර මහා කැලඹීමකට ලක් කළහ. ඔවුහු දුම්රියෙන්, බස් රථවලින්, ගුවන් මඟින් සහ මෙට්රෝ දුම්රියෙන් පැමිණි අතර, පැයෙන් පැය ඔවුන්ගේ සංඛ්යාව ගණන් කළ නොහැකි තරම් වැඩි විය. දිල්ලි අහසට පළමු හිරු රැස් වැටීමට පැය කිහිපයකට පෙර සිටම, ඔවුහු දස දහස් ගණනින් ජන්තාර් මන්තර් වෙත ගලා එන්නට වූහ. තම ඇස් පනාපිටම තමන්ගේ අනාගතය අඳුරු වී යනු දුටු, බලාපොරොත්තු සුන් වූ සහ දැඩි කෝපයට පත් වූ තාරුණ්යයේ පරම්පරාවක්, ඔවුන්ගේ දෙමාපියන් සහ මුතුන් මිත්තන්ගේ පරම්පරාවන් විසින් පාවා දෙනු ලැබූ දේ නැවත ලබා ගැනීමට යන බව සූර්ය උදාවත් සමඟ පැහැදිලි විය.එනම්, ජනතාවක් සහ රටක් ලෙස අපගේ අභිමානයයි.ප්රජාතන්ත්රවාදී රටක පුරවැසියන් ලෙස අප සතු අයිතිවාසිකම් ය.
විරෝධතාකරුවෝ තම නොබිඳෙන ධෛර්යය, අභිමානය සහ හාස්යය උපයෝගී කරගනිමින්, අප සැමගේ මුලික ස්වභාවය බවට පත්ව තිබූ ද්වේෂසහගත බිය සහමුලින්ම උදුරා දැමූහ. දවස අවසාන වන විට පැහැදිලි වූයේ, මෙම විරෝධතාව විරෝධතාකරුවන් හෝ ඔවුන්ගේ නායකයින් ඉල්ලා සිටි පටු සීමාවෙන් ඔබ්බට ගිය, බෙහෙවින් විශාල එකක් බවට පත්ව ඇති බවයි. ධර්මේන්ද්ර ප්රධාන් යනු දැන් සුළු කරුණක් පමණි. මෙහි පවතින අවදානම ඊට වඩා බොහෝ සෙයින් විශාල ය. සමස්ත පාලන පද්ධතියේම ඉහළ සිට පහළට ඇති ජරාජීර්ණත්වය පැහැදිලිවම පෙනෙන්නට තිබෙන අතර, එය කුණුවන මළ සිරුරක් මෙන් ගඳ ගැසීමට පටන් ගෙන ඇත. වයස අවුරුදු හතක් හෝ අටකට වඩා වැඩි නොවන කුඩාම කැරපොත්තන්ට පවා එය පැහැදිලිව ප්රකාශ කිරීමට අවශ්ය විය.
පාගමනට දින කිහිපයකට පෙර ඉතා කඩිනමින් සහ රහසිගතව නව පොලිස් ප්රධානියෙකු පත් කරනු ලැබුවද, සහ අපගේ භීෂණකාමී මධ්යම ස්වදේශ කටයුතු අමාත්යවරයාගේ භයානක දක්ෂතාවය පිළිබඳව කනස්සල්ලෙන් යුතුව රහසින් කතාබස් කරගත්තද, ජූලි 20 වන දින දිල්ලිය වෙලාගත් මෙම සුනාමියේ තරම තක්සේරු කිරීමට පොලිසිය සහ ස්වදේශ කටයුතු අමාත්යාංශය යන දෙපාර්ශ්වයම සම්පූර්ණයෙන්ම අපොහොසත් විය. ඔවුහු සෑම ප්රයෝගයක්ම උත්සාහ කර බැලූහ. බස් රථ, මාර්ග සහ මෙට්රෝ දුම්රිය ස්ථාන අවහිර කළහ. නමුත් එයින් පලක් නොවීය. ඔවුහු අන්තර්ජාලය අවහිර කිරීමට උත්සාහ කළහ. එහෙත් අන්තර්ජාලයේම ජීවත්වන සත්ත්ව කොට්ඨාසයක් බඳු වූ මෙම තරුණ කැරපොත්තන් – එකවරම ඔබට සිනහව මෙන්ම කඳුළද ගෙන දෙන ‘මීම්ස්’ (memes) සහ වීඩියෝ වැලක් මුදාහරිමින් එම උත්සාහය කෙසේ හෝ ව්යර්ථ කර දැමූහ.
මුළු ලෝකයේම පවතින නගර අතුරින් දිල්ලියේදී, මෙම විරෝධතාවයට සහභාගී වූ තරුණ කාන්තාවන් ප්රකාශ කළේ තමන් එම සෙනඟ මැද ආරක්ෂිතව සිටින බව දැනුණු බවයි. ඇතැම් අය පොලිසිය විසින් තමන්ව අතවරයට ලක් කිරීමට උත්සාහ කළ බවට පැමිණිලි කළද. පොලිසියට එරෙහිව නැගී සිටිමින් මුස්ලිම්, හින්දු, ක්රිස්තියානි, සීක්, බෞද්ධ සහ සෑම කුලයකටම හා පන්තියකටම අයත් ජනතාව එකට එකතු වී, එකිනෙකාට උදව් කරගනිමින් සහ එකිනෙකාව ආරක්ෂා කරගන්නා අයුරු අපි දුටුවෙමු. අපට දේශන පැවැත්වීම හෝ උදම් අනන මහා කතා පැවැත්වීම වෙනුවට, අපගේ සිහිනවල පවතින සුන්දර, විය හැකි ඉන්දියාව කෙබඳුද යන්න ඔවුහු ප්රායෝගිකව අපට පෙන්වා දුන්හ…
මෙම අවදානමට මුහුණ දීම සඳහා පොලිසිය ඔවුන්ගේ කහ පැහැති ලෝහමය මාර්ග බාධක එකට එකතු කර පෑස්සූ අතර, ඔවුන් නිරන්තරයෙන් අත්හදා බලා පුරුදු උපක්රමද රැගෙන ආහ. එනම්, තරුණයන් ප්රචණ්ඩත්වයට හැරුණු බවත් පොලිසිය ස්වයං ආරක්ෂාව සඳහා ක්රියා කළ බවත් පෙන්වීමට හැකි වනු ඇතැයි යන බලාපොරොත්තුවෙන් ගල් පිරවූ ට්රක් රථ සහ කලින්ම අලාභහානි සිදුකර තිබූ වාහන එම ස්ථානයට ගෙන ඒමයි. ඔවුහු පොලු මුගුරු සහ පොලිස් බැටන් ප්රහාරක ආයුධවලින් සන්නද්ධ වූ සිවිල් ඇඳුමින් සැරසුණු මැර කල්ලියක්ද කැඳවා සිටියහ. ප්රහාරයට සූදානම් වීම සඳහා කඩිනම් ක්රියාකාරී බලකායේ (RAF) නිලධාරීන් ඔවුන්ගේ නිල ඇඳුම්වලින් නම සඳන් ලේබල් ඉවත් කර තිබුණි.
මෙම බොරු ප්රචාර වාර්තා කිරීම සඳහා ආණ්ඩුවට පක්ෂපාතී ප්රධාන පෙළේ රූපවාහිනී නාලිකාද සූදානම් කර පෙළගස්වා තිබුණි. (සමහර නාලිකා කලබල වී තවමත් සිදු නොවූ දේවල් පවා වාර්තා කිරීමට පටන් ගත්හ. ඉන්දියාවේ ප්රවෘත්ති සාමාන්යයෙන් වර්තමානය ගැන නොව අනාගතයෙ විය හැකියාව ගැන කීමට නැඹුරුවක් දක්වයි.) එහෙත් කිසිවක් සාර්ථක වූයේ නැත. පොලිසිය සහ කඩිනම් ක්රියාකාරී බලකාය ඔවුන්ගේ පොලු මුගුරු වනමින් දරුණු ලෙස පහර දුන් අතර, ළමයින්ගේ හිස් කබල් බිඳ දමා අත්පා අස්ථි බිඳීම්වලට ලක් කළහ.
ඔවුහු කඳුළු ගෑස් ප්රහාර එල්ල කළහ. එහෙත් තරුණයෝ දිගටම ඉදිරියටම ගමන් කළහ. කෙළින්ම පාර්ලිමේන්තුව දෙසටය. තමන් යනවා යැයි පැවසූ ස්ථානයටම ඔවුහු කෙළින්ම ගියහ. ඔවුන් ළඟාවෙත්ම, ආරක්ෂක අංශ තම ස්ථානගත වීම් සිදුකළ අතර, ඔවුන්ගේ AK47 ගිනිඅවි නිරායුධ සිසුන් දෙසට එල්ල කර තිබුණි. එසේ වුවද, කැරපොත්තෝ දිගටම පාගමනේ යෙදුණහ. ඔවුන් එසේ ඉදිරියට යද්දී, රජයේ යකඩ මිටි සැඟවීමට දමා තිබූ වෙල්වට් අත් මේස්වල ඉතිරි කොටස්ද ගලවා දමමින්, වත්මන් පාලන තන්ත්රයේ සැබෑ ස්වරූපය සහ එය සැමදා පැවති ආකාරය ලෝකයට නිරාවරණය කළහ. එනම්, ෆැසිස්ට්වාදී යකඩ මිටකි. තමන් පාලනය කරන රටේ ඉතිහාසය සහ විවිධත්වය තේරුම් ගැනීමට කිසිදු හැකියාවක් නොමැති තිරිසනුන්ගේ සන්ධානයකි. වෛර කිරීමට පමණක් දන්නා, නමුත් ආදරය කරන්නේ කෙසේද කියා හෝ සිතන්නේ කෙසේද කියා කිසිදු අදහසක් නැති මිනිසුන් පිරිසකි.
පාගමන්කරුවන් ළඟාවෙත්ම, නිර්භීත, පුරසාරම් දොඩන අග්රාමාත්යවරයාව ඉතා කඩිනමින් ආරක්ෂිත ස්ථානයක් වෙත රැගෙන යන ලදී. ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාව දිනපතාම හෑල්ලුවට ලක් කිරීම එකම අරමුණක් වී ඇති බව පෙනෙන, දිදුලන නව Samvidhan Sansad ගොඩනැගිල්ලෙන් පිටතට පැමිණීම පාර්ලිමේන්තු මන්ත්රීවරුන්ට තහනම් කෙරිණි. සවස වන විට පොලිසිය විසින් විරෝධතා භූමියේ තිබූ ප්රධාන වේදිකාව කඩා දමා තිබුණි. රාත්රිය වන විට ජනතාව එය නැවත වරක් තමන් සතු කර ගත්හ. රාත්රිය සඳහා පොලිසිය පසුබැස යද්දී කැරපොත්තෝ ඔවුන්ට නැගී සිට ආචාර කළහ. ඒ ළමයින්ට පහර දීම වෙනුවෙනි.
මේ මඟින් විශාල දේශපාලන වෙනසක් සිදුවනු ඇතැයි අපේක්ෂා කිරීම මෝඩකමකි. නමුත් මෙය හුදෙක් උද්යෝගිමත් මොහොතක් පමණක් යැයි පවසමින් බැහැර කිරීම ද අනුවණකමකි. විදේශීය අරමුදල් සහ සී.අයි.ඒ (CIA) කුමන්ත්රණ පිළිබඳ ඕපාදූප, උපහාසාත්මක කතා සහ කුමන්ත්රණ න්යායන්ගෙන් ප්රවෘත්ති වෙබ් අඩවි සහ සජීවී රූපවාහිනී නාලිකා ගිනියම් වෙමින් පැවතීම පුදුමයක් නොවේ. ආඩම්බරකාර දේශද්රෝහී කෙනෙකු ලෙස (මා වැනි මිනිසුන්ට අපහාස කිරීම සඳහා මෝදි භාවිතා කරන නමකි), මම ද මෙය ආරම්භ වන විට තරමක් කල්පනාකාරී වූ බව පිළිගනිමි.
අප තවත් ‘අන්නා හසාරේ’ මොහොතක් කරා ගමන් කරමින් සිටින්නේදැයි මම කනස්සල්ලට පත් වීමි.එනම් 2011 වසරේ පැවති දූෂණයට එරෙහි යැයි කියනු ලැබූ මහජන ව්යාපාරයයි. එහි මුල් අභිප්රායයන් කුමක් වුවත්, අවසානයේදී එය අපට උරුම කර දුන්නේ මෙම රටේ සෑම ආයතනයක්ම විනාශ කළ, දේශපාලන පක්ෂයක් ලෙස තමන් සහ ඉන්දීය රජය අතර කිසිදු වෙනසක් නොදකින, රටට හෝ එහි පුරවැසියන්ට ගරු නොකරන, සහ ජාත්යන්තර වශයෙන් අපව ලැජ්ජාවට පත් කරමින් ඉන්දියාව දණගස්වා ඇති දේශපාලන පක්ෂයක් විසින් වාර තුනක් තිස්සේ පාලනය කරනු ලැබීමේ ප්රතිඵලයයි. නමුත් ප්රධාන පෙළේ මාධ්ය ‘කැරපොත්තා ජනතා පක්ෂය’ කෙරෙහි දක්වන සතුරුකම දුටු විට මගේ සැකයන් පහව ගියේය. මට නම්, එය පළමු සහ වඩාත්ම සහතික විය හැකි සලකුණ විය. අභිජිත් දිප්කේ දලිත් (Dalit) ප්රජාවකට අයත් අයෙකු වීම ගැන මම මහත් සේ සතුටු වූ අතර, වඩාත්ම සතුටට කරුණ වූයේ ඒ පිළිබඳව කිසිවෙකුගේ විශේෂ අවධානයක් යොමු නොවීමයි.
“මගේ නම කාලිඩ් (Khalid) වුණා නම්, නැත්නම් මම මුස්ලිම් ජාතිකයෙක් වුණා නම්, මම මේ වෙනකොටත් ඉන්නේ හිරගෙදර” කියා ඔහු පවසනු ඇසුණු විට මා තුළ තිබූ සියල්ල වෙනස් විය. ඉන්දියාවේ සැබවින්ම දේවල් සිදුවන ආකාරයේ ඇති පිළිකුල්සහගත ස්වභාවය පෙන්වා දීමට ඔහුට ධෛර්යය තිබුණි. එනම් අපේ රටේ සෑම දෙයක්ම (විශේෂයෙන්ම සහ ප්රධාන වශයෙන්ම නීතිය) සැමට එක හා සමානව බලනොපාන බවයි. සෑම දෙයක්ම සම්පූර්ණයෙන්ම රඳා පවතින්නේ ඔබේ ආගම, කුලය, පන්තිය, ජාතිය සහ ස්ත්රී පුරුෂ භාවය මතය. එය ඉතා සරලව කරන ලද, ගැඹුරු නිරීක්ෂණයක් විය. ‘හින්දු ප්රතිචාරයක්’ එල්ල වේ යැයි බියෙන් විපක්ෂයේ දේශපාලනඥයන් පවා ‘මුස්ලිම්’ යන වචනය වෙනුවට ‘සුළුතර ප්රජාව’ ලෙස පවසන මෙවන් වටපිටාවක, ඔහු මෙය ප්රසිද්ධියේ ප්රකාශ කිරීම නිසාම මම වහාම ජන්තාර් මන්තර්ය බලා පිටත් වුණෙමි.
දිප්කේ ‘කාලිඩ්’ යන නම තෝරාගන්නා විට, ඔහු සමහරවිට දැනට වසර හයකට ආසන්න කාලයක් තිස්සේ නඩු විභාගයකින් තොරව සිරගත කර සිටින ජේ.එන්.යූ (JNU) ශිෂ්යයෙකු වන උමාර් කාලිඩ් (Umar Khalid), ෂර්ජීල් ඉමාම් (Sharjeel Imam) සහ තවත් බොහෝ අය ගැන කතා කරනවා විය හැකි බව මම දැන සිටියෙමි. උමාර් කළ වරද කුමක්ද? හින්දු මැර කල්ලි විසින් සිදු කරන ලද ගිනිතැබීම්, මිනීමැරුම් සහ පල්ලි ගිනි තැබීම් මාලාවකින් දිල්ලිය කැලඹී තිබූ මොහොතක, පොලිසිය දෙස බලා සිටිද්දී (සහ ඇතැම් විට ඊට හවුල් වෙද්දී), 2020 පුරවැසි සංශෝධන පනතට එරෙහි විරෝධතාවලදී ප්රචණ්ඩත්වයෙන් තොරව කටයුතු කරන ලෙස විරෝධතා කරුවන්ගෙන් ඉල්ලා සිටීමයි. නිවැරදි දේ කිරීමට හෝ අවබෝධ කර ගැනීමට පවා ධෛර්යය නැති වී ඇති බව පෙනෙන විනිසුරුවන් විසින් ඔවුන්ගේ ඇප ඉල්ලීම් එක පිට එක ප්රතික්ෂේප කරනු ලැබ ඇත.කැරපොත්තන් පාගමනින් යද්දී සහ ඔවුන්ගේ සංඛ්යාව ශීඝ්රයෙන් වැඩි වෙද්දී, මට මෙසේ සිතුණි: “වාසනාවකට ඔවුන්ගෙන් බහුතරය මුස්ලිම්, සීක්, ක්රිස්තියානි හෝ ආදිවාසීන් නොවූහ. එසේ වූවා නම් ඔවුන්ව බිමට සමතලා කර, මරා දමා, වෙඩි තබා, සිරගත කරනු ඇත.” ඔවුන් කාශ්මීර වැසියන් නොවීම ද වාසනාවකි. ඔවුන්ගේ දෑස් අන්ධ කර දමන්නට ඉඩ තිබුණි (සමහර අයට පතිත වූ උණ්ඩවලින් තුවාල සිදු වුවද). ඔවුන්ගෙන් බහුතරයක් හින්දු වීම වාසනාවකි. ඉන්දියාවේ වත්මන් මොහොත කෙතරම් කණගාටුදායකද යන්න මෙයින් පැහැදිලි වේ. කෙසේ වෙතත්, ඕනෑම මොහොතක දේවල් වෙනස් විය හැකිය. අප සිටින්නේ ඔවුන් ‘වර්ධනය වෙමින් පවතින තත්ත්වයක්’ ලෙස හඳුන්වන වටපිටාවකය. අනෙකුත් ප්රාන්තවලින් දසදහස් ගණනක් පැරමිලිටරි භටයන් ගුවන් මඟින් ගෙන්වන බවට වාර්තා ලැබෙමින් පවතී. ඉදිරි දින කිහිපය කුමක් රැගෙන එනු ඇත්දැයි අපි නොදනිමු.
මේ සියල්ල අපව ගෙන යන්නේ කොතැනටද? ආයතනික අයිතිය ඇති රූපවාහිනී නාලිකා සිය ගණනක සති ගණනාවක් තිස්සේ පැය 24 පුරාම උමතු ලෙස සජීවීව ප්රචාරය කෙරුණු ‘අන්නා හසාරේ’ ව්යාපාරය මෙන් නොව, ‘කැරපොත්තා ජනතා පක්ෂයට’ විශ්වාසය තැබීමට ඇත්තේ තමන් සහ අන්තර්ජාලය පමණි. රූපවාහිනිය මඟින් ඇති කළ උමතුවෙන් මැතිවරණමය වාසි ලබා ගැනීමට මෝදිගේ නායකත්වයෙන් යුත් බී.ජේ.පී (BJP) පක්ෂය දොරටු අසල රැස්ව සිටියදී, රාෂ්ට්රීය ස්වයම්සේවක් සංගමය (RSS) විසින් රහසින් ඇතුළු වී අත්පත් කර ගන්නා ලද ‘අන්නා’ ව්යාපාරය මෙන් නොව කැරපොත්තන්ට සහය වෙමින් දේවල් ඉදිරියට ගෙන යාම සඳහා සූදානමින් බලා සිටින සංවිධානාත්මක විපක්ෂ දේශපාලන පක්ෂ කිසිවක් නැත. අප මේ දකින ස්වයංසිද්ධ කෝපය, කිසියම් සැබෑ දේශපාලන ක්රියාවලියක් ආරම්භ නොවන්නේ නම් ක්රමක් ක්රමයෙන් දියවී යනු ඇත. වැඩිහිටියන් සහ විපක්ෂ පක්ෂ තමන්ගේ බල අරගල සහ සුළු සුළු රණ්ඩු සරුවල් නතර කර යම් එකඟතාවක් සහ සහයෝගීතාවක් නොපෙන්වන්නේ නම් මෙය සිදුවනු ඇත. මෙය සිදු වීමට ඇති ඉඩකඩ අඩු බව රජය දනී. රජය කිසිදු සලිත වීමක් නොපෙන්වන්නේ තමන්ට කළ යුත්තේ බලා සිටීම පමණක් යැයි සිතන බැවිනි. බලා සිටීමේ බලය රජයන් සතුව පවතී. නමුත් ජනතාවට එසේ කළ නොහැක.
මේ මොහොත වන විට, කැරපොත්තන්ගේ නැගී සිටීම යනු ඉන්දියාව පුරා සිදුවන විරෝධතා කිහිපයකින් එකක් පමණි. මධ්ය ප්රදේශ්හි ආදිවාසීන් ‘කෙන්-බෙට්වා’ (Ken-Betwa) ගංගා සම්බන්ධ කිරීමේ ව්යාපෘතියට එරෙහිව විරෝධතාවල නිරත වෙති. උත්තරාකන්ඩ් හි ගම්වැසියන් මහා පරිමාණයෙන් ගස් කැපීමට එරෙහිව විරෝධය පළ කරති. මහා නිකොබාර් දූපත්වල (Greater Nicobar Islands) පරිසරය විනාශ කිරීමට එරෙහිව ජනතාව විරෝධතාවල නිරත වෙති. මණිපූර් ප්රාන්තය ගිනි ගනිමින් පවතී. රැකියා අහිමි වෙමින් පවතී. බඩු මිල අහස උසට නැගී ඇත. කෝපය වර්ධනය වෙමින් පවතී. තවද බී.ජේ.පී – ආර්.එස්.එස් (BJP-RSS) සන්ධානයේ ‘දෙවියන්ගේ’ සෙල්ලම සැමදා පැවති ආකාරයෙන්ම ලෝකයට නිරාවරණය වෙමින් පවතී. එනම් එය මුලාවකි. මැරයන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන රන් දඩයමකි.
අයෝධ්යාවේ රාම් කෝවිල කොල්ලකෑම අපට අපේ ඇස් පනාපිටම දිග හැරෙන අසාර්ථක බොලිවුඩ් සිනමා තිරපිටපතක් උරුම කර දී ඇත. එනම්, දිලිසෙන සුඛෝපභෝගී ව්යාජ දේවගැතිවරුන් සහ දූෂිත දේශපාලනඥයන් හෝටල් ඉදිකිරීම, නිශ්චල දේපල රැස් කිරීම, සහ දුප්පත් මෙන්ම කිසිවක් නොදන්නා ජනතාවගේ භක්තිය මත තරබාරු වෙමින් සුඛෝපභෝගී SUV රථවලින් ඔබමොබ සැරිසැරීමයි. දූෂණයේ සහ දහවල් මංකොල්ලයේ බූවල්ලාගේ අඬු ඉහළම තල දක්වාම විහිදී ඇත.
මෙම අගාධයෙන් අපව ගොඩගැනීමට කැරපොත්තන්ගේ ශක්තියට හැකි වේවිද? එය පහසු නැත. ඉන්දියාවේ මහජන ව්යාපාරවල ප්රතිඵල දෙස කෙටි හැරී බැලීමක් කිරීම පවා එතරම් දිරිගන්වන සුළු නොවේ. එය හැකිලෙන බලාපොරොත්තු සහ බිඳුණු සිහිනවල සංක්ෂිප්ත ඉතිහාසයකි. හැටේ සහ හැත්තෑවේ දශකවලදී – නැක්සලයිට්වරුන්ගේ සන්නද්ධ කැරැල්ල ඇතුළුව විවිධ ව්යාපාර විසින් ධනය ව්යාප්ත කිරීම සහ වගා කරන්නාට ඉඩම් ලබා දීම ඉල්ලා සිටියහ. ඒවා මර්දනය කරනු ලැබීය. අසූව සහ අනූව දශකවලදී, වඩාත්ම ප්රසිද්ධ ‘නර්මදා බචාවෝ අන්දෝලන්’ (Narmada Bachao Andolan) සහ පසුව ආන්ධ්ර ප්රදේශ්, ඡත්තිස්ගාර් සහ ජාර්කන්ඩ් හි මාඕවාදීන් වැනි සමාජ ව්යාපාර, ගොවීන් සහ ආදිවාසීන් ඔවුන්ගේ ඉඩම්වලින් අවතැන් කිරීමට එරෙහිව සටන් කළහ. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, ඔවුන් ඉල්ලා සිටියේ දුප්පතුන් සතුව තවමත් ඉතිරිව පවතින දේ ඔවුන්ගෙන් උදුරා නොගන්නා ලෙසයි. ඒවාද මර්දනය කෙරිණි.
2000 දශකය වන විට, ඔවුන් ජාතික ග්රාමීය රැකියා සහතික කිරීමේ පනත (NREGA) ගැන පවා කෘතඥ වීමට තරම් කුඩා තත්ත්වයකට පත් කර තිබුණි. එනම් අවම වැටුප් සහිතව මාස තුනක රැකියා අයිතියයි.එම මුදල නගරයක ඇති මිල අධික ආපනශාලාවකින් ලබා ගන්නා හොඳ ආහාර වේලක මිලට සමානය. මෙම පාලන තන්ත්රය විසින් එයද අත්හැර දමා ඇති අතර, ඒ වෙනුවට පැවැත්ම සඳහා පමණක් සෑහෙන සලාක බෑග් මෝදිගේ මුහුණ මුද්රණය කර ඇති ද්රව්ය අඩංගු බෑග් කෘතඥතාව සහ ඡන්දය වෙනුවෙන්, ධාවනය වන මෝටර් රථවලින් හිඟන්නන්ට හිඟමනට දමන්නාක් මෙන් ජනතාව වෙත අපහාසාත්මක ලෙස විසි කර ඇත. ආර්ථිකය කඩා වැටෙමින් පවතින බැවින්, මෙය පවා දැන් අනතුරේ වැටී ඇත.
අද, 2026 වසරේදී, අපට අපේ ඡන්ද අයිතිය සහ පුරවැසිභාවය වෙනුවෙන් සටන් කිරීමට සිදුවන තත්ත්වයට ඇද දමා ඇත. පුරවැසි සංශෝධන පනත (CAA) සහ ජාතික පුරවැසි ලේඛනය (NRC) එකට එකතු වූ විට, එය නාසි ජර්මනියේ 1935 නියුරම්බර්ග් නීතිවල ‘හින්දු රාෂ්ට්ර’ (Hindu Rashtra) අනුවාදයයි. එම නීති මඟින් ජර්මානු පුරවැසියන්ට තුන්වන රයිකය (Third Reich) විසින් පුරවැසිභාවය ලබා දුන්නේ ඔවුන්ගේ ‘පාරම්පරික ලියකියවිලි’ මත පදනම්වය. (ඉන්දියාවේ කී දෙනෙකුට මෙවැනි ලියකියවිලි තිබේද?) විරෝධතාකරුවන් ඝාතනය කිරීම සහ ක්රියාකාරීන් සිරගත කිරීමත් සමඟ ඇති වූ මහා පරිමාණ විරෝධතාවලින් පසු CAA-NRC විරෝධී ව්යාපාරය ක්රමයෙන් මැකී ගියේය. නමුත් එම විරෝධතා නිසා මෙම නව නීති ක්රියාත්මක කිරීම මන්දගාමී කිරීමට රජයට සිදු විය.
නමුත් දැන්, බොහෝ දෙනෙකු නිවැරදිව විශ්වාස කළ පරිදි ප්රධාන වශයෙන්ම මුස්ලිම්වරුන් ඉලක්ක කරගත් CAA-NRC නීතිය, ඡන්ද හිමි නාමලේඛනවල ‘විශේෂ දැඩි සංශෝධනයක්’ (SIR – Special Intensive Revision) ලෙස වෙස්වලාගෙන නැවත පැමිණ ඇත. අපගේ විදේශ ගමන් බලපත්රය පවා පුරවැසිභාවය පිළිබඳ සාක්ෂියක් නොවන බව අපට ඉතා සැහැල්ලුවෙන් දැනුම් දී තිබේ. මිලියන සංඛ්යාත පිරිසක් ඡන්ද හිමි නාමලේඛනවලින් ඉවත් කරමින් පවතී. මුළු රටම බලාපොරොත්තු සුන් වූ ස්වභාවයකින් ‘පාරම්පරික ලියකියවිලි’ සොයමින් සිටිති. අප සිටින්නේ කොතැනදැයි අපි නොදනිමු. අප නීත්යානුකූලද? නීති විරෝධීද? අපට අයිතිවාසිකම් තිබේද? ‘සැක සහිත පුරවැසියන්’ සඳහා ඉදිකරමින් පවතින එම දැවැන්ත රැඳවුම් මධ්යස්ථානවලට අපෙන් අයත් වන්නේ කවුද? අප අපගේ දවස් ගෙවා දැමිය යුත්තේ එක් විනිශ්චය සභාවකින් තවත් විනිශ්චය සභාවකට දුවමින්ද? ෆැසිස්ට්වාදීහු අවුල් සහගත බවට සහ ව්යාකූලත්වයට ප්රිය කරති.අපගේ භීතිය සහ වේදනාව නිසා අප කැරපොත්තන්ගේ නැගී සිටීම කෙරෙහි පමණට වඩා බලාපොරොත්තු තබා ගැනීමට ඉඩ ඇත. සමහරු දැනටමත් මෙය බංග්ලාදේශය, නේපාලය සහ ශ්රී ලංකාව යන රටවල පාලන තන්ත්රයන් වෙනස් කිරීමට හේතු වූ තරුණ නැගිටීම් සමඟ සසඳා ඇත. නමුත් එවැනි දෙයක් සිදු වීමට ඉන්දියාව අතිවිශාල රටකි. තවත් අය මෙය 1977 දී ඉන්දිරා ගාන්ධිව බලයෙන් පහ කළ ජයප්රකාශ් නාරායන් විසින් මෙහෙයවන ලද ව්යාපාරයට සමාන කරති. මෙම සංසන්දනයන් ප්රයෝජනවත් නොවේ. කැරපොත්තා ජනතා පක්ෂය යනු ඒ දෙකෙන් එකක්වත් නොවේ. එය එයටම ආවේණික වූවකි. එහි කාලයේ සුවිශේෂී නිෂ්පාදනයකි. මෙහි පවතින අවසානයක් නොමැති තාරුණ්යයේ අසරණ පිරිසක් තමන්ට එරෙහි වන අයට කිසිදු දයාවක් නොපෙන්වන දරුණු, පළිගන්නා සුළු රජයකට මුහුණ දෙති. පළිගැනීම් නිසැකවම සැලසුම් කරමින් පවතින අතර, මෙහි ප්රධාන පෙළඹවීම්කරුවන් ලෙස රජය දකින පුද්ගලයින් වෙත එය එල්ල වනු ඇත.
පැහැදිලිවම ජනතාව අතර අතිශයින්ම අප්රසාදයට පත්වෙමින් පවතින පාලන තන්ත්රයකට, තමන්ට ඡන්දය දුන් ජනතාවට කිසිදු සහනයක් ලබා නොදීමට තරම් විශ්වාසයක් ලැබෙන්නේ කෙසේද? සමහරවිට එයට හේතුව තමන් මැතිවරණ ක්රියාවලිය සාර්ථකව තම ග්රහණයට ගෙන ඇතැයි රජය සිතන නිසා විය හැකිය. ඔවුහු එම යාන්ත්රණය අත්පත් කරගෙන සිටිති. මැතිවරණ කොමිසමේ ව්යුහයම දෝෂ සහිත වන අතර, එය තවදුරටත් අපක්ෂපාතී වනු ඇතැයි අපේක්ෂා කළ නොහැක. ඊ.වී.එම් (EVM – විද්යුත් ඡන්ද යන්ත්ර) පාලනය කර ඇත, ඡන්ද හිමි නාමලේඛනවලින් දැන් සැබෑ මිනිසුන් මිලියන ගණනක් ඉවත් කර ව්යාජ නම් මිලියන ගණනක් ඇතුළත් කර ඇත, මැතිවරණ අධීක්ෂණය කරන නිලධාරිවාදය ඊට සම්පූර්ණයෙන්ම හවුල් වී ඇති බව පෙන්වා දී ඇත, දරුණු අක්රමිකතා ප්රමාද කිරීමට හෝ ඒවා දෙස ඇස් පියා ගැනීමට උසාවි කෙරෙහි විශ්වාසය තැබිය හැකිය, අපක්ෂපාතීත්වය යනු කුමක්දැයි පොලිසිය දන්නේ නැත, බලයේ සිටින කවුරුන් හෝ ඇඟිලි ගසන සෑම අවස්ථාවකම මාධ්ය ඔවුන් ඉදිරියේ දණ නමයි. සෑම විටම බී.ජේ.පී (BJP) පක්ෂයට වාසි සහගත වන පරිදි මැතිවරණ කොට්ඨාස නැවත සිතියම්ගත කිරීමට නියමිතය. පාලක පක්ෂයට බිය වීමට ඇත්තේ කුමක්ද? එය කාට හෝ සවන් දිය යුත්තේ ඇයි? එය ලෝකයේ සිටින පොහොසත්ම කර්මාන්තකරුවන්ගේ සහය ලබන, මෙලොව ඇති ධනවත්ම දේශපාලන පක්ෂයයි. එයට ඕනෑම දෙයක් මිලදී ගත හැකිය. ඕනෑම කෙනෙකුවද මිලදී ගත හැකිය. නැතහොත් ඔවුන් එසේ විශ්වාස කරති.
නමුත් මෙම සෙල්ලම සදාකාලිකවම පවත්වාගෙන යා හැකිද? සියලුම මිනිසුන්ව හැමදාටම රැවටිය හැකිද? බිලියන එකහමාරක ජනගහනයක් සිටින රටක් සදාකාලිකවම මළ සිරුරක් මෙන් ඇදගෙන යා හැකිද? එය කළ නොහැක. කැරපොත්තන් එළියට බැස ඔබමොබ සැරිසරමින් සිටිති. ගොවියෝ නැවත වරක් දිල්ලිය දෙසට පාගමනින් පැමිණීමට පටන් ගෙන ඇත, මෙවර ඔවුන් පැමිණෙන්නේ ඉන්දු-ඇමරිකානු වෙළඳ ගිවිසුමට එරෙහිව විරෝධය පෑමටය. එනම් ඉන්දීය රජය ඔවුන් වෙනුවෙන් ගැති ලෙස අත්සන් කිරීමට එකඟ වී ඇති මරණ වරෙන්තුවයි. නගරයේ සීමාවන් වසා දමා ඇතත් එය ඔවුන්ව නැවැත්වීමට සමත් වනු ඇතැයි සිතිය නොහැක.
සමහරවිට අනෙක් අයට, අපගේ ගොවීන්ගෙන් සහ අපගේ කැරපොත්තන්ගෙන් තරමක් භයානක වන්නේ කෙසේද යන්න පිළිබඳව පාඩම් ඉගෙන ගත හැකිය. තරුණයන් අපට තෑග්ගක් දී ඇත. ඔවුන් කළ දේ අර්ථවත් කිරීම අප සැමට, අප සෑම කෙනෙකුටම අයිති කාර්යයකි. අග්රාමාත්යවරයෙකු ශාරීරිකව පලා ගිය පසු, ඔහුට දේශපාලනිකව පලා යාමට සිදුවන දිනය වැඩි ඈතක විය නොහැක. නමුත් මෙම පාලන තන්ත්රය පහසුවෙන් පහව යන්නේ නැත. අගනුවර වීදිවලදී තමන් ලැජ්ජාවට පත් වීම එය ඉවසන්නේ නැත. අපට ලේ වැගිරීම් දැකීමට සිදු වනු ඇත. තරුණ ලේ විසිරෙමින් පවතී. මෙම තාරුණ්යයෙන් පිරුණු, උද්යෝගිමත් සෙනඟ අතරින් කවුරුන් හෝ තම ඉවසීම නැති කරගෙන, පොලිසියට වෙඩි තැබීමට නිදහසට කරුණක් සපයන තෙක් ගත වන්නේ කෙතරම් කෙටි කාලයක්ද? බිඳ දැමීමට ඔවුහු තමන්ට හැකි සෑම දෙයක්ම කරනු ඇත. ඔවුන්ව නැවැත්වීමට එහෙත් පහසු නොවනු ඇත..
